درچه جامعه ای زندگی می کنیم؟ مشروعیت بخشیدن به نظارت تلویزیون بر شبکه نمایش خانگی و رفتن به سمت قانونی کردن این نظارت با تصمیم گیری از بالا بدون در نظر گرفتن نظر اهالی سینما و کارشناسان مستقل و بررسی همهی جوانب، تصمیمی است اشتباه که نتیجه آن بحران در شبکه نمایش خانگی خواهد بود.
توجه داشته باشیم این تصمیم در شرایطی گرفته شده است که اولأ تلویزیون در تغییر و تحولات جدید نتوانسته مقبولیت عمومی پیدا کند و بر عکس به دلیل از دست دادن نیروهای کارآمد و چهره های محبوب میزان نفوذش در جامعه کاهش یافته است.
ثانیأ این تصمیم در شرایطی اجرایی و قانونی می شود که شبکه نمایش خانگی علیرغم نوسانات اجرایی به استقلال نسبی رسیده و توانسته به مطالبات بخشی از مخاطبانی جواب دهد که در سالهای اخیر آرزوها و آرمانهایشان در درام های تلویزیونی جایی نداشته است.
اصلأ شبکه نمایش خانگی زمانی شکل گرفت که تلویزیون به دلایل سیاسی مجبور شد زندگی طبقه متوسط را از درام های خود خارج کند و حتی از شوخی با زندگی این طبقه پرهیز کرده و این شوخی ها را به سکونت گاهی نامشخص منتقل کند.
شبکه نمایش خانگی به تدریج با نزدیک شدن به مخاطبی قوام یافت که تصویر منفی سبک زندگیش در درام های تلویزیونی، جایگزین تصویر واقعی شده بود.
شبکه نمایش خانگی به جای این نفرت پراکنی سعی کرد با درک درست شرایط فرهنگی و اجتماعی این طبقه و تصویر واقعی از آن، درام هایش را بسازد. با رشد این مخاطب که کم کم در جامعه به اکثریتی تعیین کننده تبدیل شد شبکه نمایش خانگی گسترش یافت.
مخالفان شبکه نمایش خانگی به جای نوشتن مقالات سطحی باید بفهمند در چه جامعه ای زندگی می کنند. این فهم خیلی مهم است.
جامعه ایران دارای چندگانگی فرهنگی است یک پارهی سنتی دارد و یک پارهی مدرن که این پارهی مدرن در سالهای اخیر به شدت رشد کرده و روی پارهی سنتی تأثیر گذاشته است. در گذشته در قبل از انقلاب اداره کنندگان جامعه نفهمیدند پارهی سنتی رشد کرده و به اکثریت تعیین کننده تبدیل شده و حالا نمی خواهیم بفهمیم که پارهی مدرن در جامعه تعیین کننده است.
اگر این فهم در نظارت وجود نداشته باشد و ناظران بخواهند به شیوه تلویزیون با همان نفرتی که از طبقه متوسط مدرن دارند درام های شبکه نمایش خانگی را بازبینی کنند درامی باقی نخواهد ماند و مخاطبانی که چندین سال با درام های نمایش خانگی سرگرم شدند جذب ماهواره ها خواهند شد و تعادلی به هم خواهد خورد. با به هم خوردن این تعادل تلویزیون اگر نگرش فعلی را در تصویب درام هایش داشته باشد تماشاگرش افزایش نخواهد یافت.
کانون کارگردانان سینمای ایران به مجلس یادآوری میکند که بر هم خوردن این تعادل یعنی تعطیلی نمایش خانگی و تعطیلی نمایش خانگی یعنی بیکاری بخش زیادی از صنوف سینمایی و بحران در جامعه سینما.