ارمکی: مشکلات بهداشتی, مهاجرت, فقر و دلار ۸۹ هزار تومانی گلوی ایرانیان را فشار میدهد!
تقی آزاد ارمکی ، جامعه شناس می گوید: اگر دولت و حاکمیت طی یک اعلان عمومی به مردم بگویند، ایران دیگر از مرحله توسعه و آبادانی کشور گذشته و امروز فقط باید به فکر نیازهای اساسی مردم بود، در این صورت نارضایتی مردم کاهش مییابد. چراکه توقع مردم کاهش یافته و نان و آب و برخی نیازهای ضروری مردم به عنوان اولویت مطرح میشود. جامعه در این صورت به ضرورتها تن میدهد.
تقی آزاد ارمکی جامعه شناس به روزنامه اعتماد گفت: من به عنوان یک جامعه شناس معتقدم جامعه ایرانی مملو از حوادث، اتفاقات، هیجانات اجتماعی و سیاسی است. گرانیهای گسترده، دلار ۸۹ هزار تومانی، اجارههای نجومی، مشکلات بهداشتی، مهاجرت، فقر مطلق و… گلوی ایرانیان را فشار میدهد.
اهم اظهارات تقی آزاد ارمکی را بخوانید؛
*این پروندهها روی زمین مانده و کسی درباره آنها راهحل ارائه نمیدهد. اگر فکری به حال این بحرانها نشود، به زودی در شمایل دملهای چرکین ظهور و بروز پیدا میکنند. اگر مشکلات ادامهدار باشند در آیندهای نه چندان دور مردم اعتراض خواهند کرد.
*تا دیروز حاکمیت میتوانست، اعتراضات خیابانی را محکوم کرده و ریشه آنها را به گردن اصلاحطلبان و… بیندازد، اما امروز دیگر میانجیهایی وجود ندارند که بتوانند تکانههای رخ داده میان حاکمیت و جامعه را مهار کند.
*پیشبینی من این است که اگر مشکلات معیشتی مردم تداوم داشته باشد و فکری به حال رفع تحریمها و… نشود، با مجموعهای از اعتراضات با محوریت موضوعات اقتصادی و اجتماعی مواجه خواهیم شد. چرا که حاکمیت فراموش کرده که بحرانهایی چون ناترازی انرژی، فقر، کارتنخوابی، آسیبهای اجتماعی و… هنوز زیر پوست جامعه در حال رشد و نمو است.
*هرچند آشتی رییسجمهور و سران قوا مطلوب است اما باید همراه با راهبردهایی برای حل مشکلات شود. از سوی دیگر نباید فراموش کرد، ذهنیت مردم امروز در اختیار مرجعیت داخلی قرار ندارد. اگر تا دیروز دانشجویان، روزنامهنگاران، روشنفکران و… نسخههای عملیاتی ارائه میکردند، امروز رهبری فکری مردم در اختیار گروههای ناشناخته و مبهم است. این روند کشور را با دردسرهای اساسی روبهرو میکند.
*اگر دولت و حاکمیت طی یک اعلان عمومی به مردم بگویند، ایران دیگر از مرحله توسعه و آبادانی کشور گذشته و امروز فقط باید به فکر نیازهای اساسی مردم بود، در این صورت نارضایتی مردم کاهش مییابد. چراکه توقع مردم کاهش یافته و نان و آب و برخی نیازهای ضروری مردم به عنوان اولویت مطرح میشود. جامعه در این صورت به ضرورتها تن میدهد.
*این روند در دهه ۶۰ تکرار شده بود. اگر حاکمیت بتواند جامعه را به این شرایط مجاب کند، میتواند برای بحرانهای پیش رو مواجه باشد.
*در این مرحله حاکمیت به نقش آفرینی طبقه متوسط نیاز دارد. طبقهای که طی سالهای اخیر مدام تضعیف شده است.
*اگر مدام از ضرورت توسعه و پیشرفت صحبت شود و ائمه جمعه و صداوسیما، رسانههای حکومتی و چهرههای سیاسی و… مدام از بهبود وضعیت صحبت کنند، میتواند باعث بروز حوادث بسیاری شود. کسانی که درآمد ثابت دارند و حقوقبگیر هستند، اعتراض میکنند که ما دیگر نمیتوانیم اجارهبهای یک واحد حداقلی را بدهیم، نمیتوانیم، غذای مورد نیاز خانواده را تامین کنیم، آموزش فرزندانمان را تامین کنیم و… در این صورت بخش قابل توجهی از جمعیت ایرانیان که درگیر فقر و نزول اقتصادی شدهاند در شمایل معترضان اجتماعی و سیاسی وارد میدان میشوند.
*ما نمیتوانیم مجلسی داشته باشیم که ضرورتهای مردم را پاسخ بدهد، بعد گروههای تندرویی وجود داشته باشد که تلاش کند برای دولت حاشیهسازی کند. این گروهها باید مهار شده و در راستای منافع کل حاکمیت حرکت کنند. متاسفانه در بسیاری از موارد منافع گروههای تندروی داخلی با تحرکات گروههای رادیکال خارجی و حتی دشمنان ایران در یک راستا قرار گرفته است.
*اگر این گروهها مهار نشوند، خودشان باعث بروز تکانههای اجتماعی شدید شوند. همانطور که در سال ۹۶ این گروههای رادیکال با هدف ضربه زدن به دولت، حرکتهای اعتراضی را شکل دادند که در ادامه به شکل یک سونامی بزرگ عمومی و فراگیر ظهور کرد. برنده این تندرویها، اپوزیسیون خارج از کشور بودند.
*در صورتی که در شرایط فعلی هم تندرویها مهار نشود، در ادامه در شمایل یک موج فراگیر در میآید و باعث آسیب دیدن کلیت سیستم میشود. نباید اجازه داد بحرانهای اجتماعی به شکل بحرانهای امنیتی به حرکت درآیند.