درباره «متروپولیتن بروکلین»، بازداشتگاه مادورو
بازداشتگاه متروپولیتن یک بازداشتگاه اداری فدرال ایالات متحده در محله سانست پارک بروکلین، شهر نیویورک است. زندانیان زن و مرد در تمام سطوح امنیتی در آن نگهداری میشوند.
چندین رسانه آمریکایی گزارش میدهند که نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، به بازداشتگاه متروپولیتن بروکلین رسیده است.
به گزارش عصر ایران، گفته میشود که او قبل از مواجهه با اتهامات مربوط به مواد مخدر و سلاح در دادگاه فدرال منهتن در هفته آینده، در این بازداشتگاه نگهداری خواهد شد.
یک هوادار مادورو در مقابل بازداشتگاه او
بازداشتگاه متروپولیتن یک بازداشتگاه اداری فدرال ایالات متحده در محله سانست پارک بروکلین، شهر نیویورک است. زندانیان زن و مرد در تمام سطوح امنیتی در آن نگهداری میشوند. این اداره توسط اداره فدرالی زندانها، یک بخش از وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا اداره میشود.
وضعیت حبس همسر مادورو مشخص نیست. بازداشتگاه متروپولیتن تنها زندان فدرال در شهر نیویورک است و به دلیل رسیدگی به بسیاری از پروندههای مهم، از جمله رپر معروف، آر کلی، گیسلاین ماکسول، همکار جفری اپستین، و به تازگیشان «دیدی» کامبز، بدنام است.
«متروپولیتن بروکلین»؛ بازداشتگاه مادورو
زندانی با شرایط سخت
این زندان همچنین به دلیل شرایط سخت، خشونت و ادعاهای مربوط به نظارت ناکافی، از جمله پرونده متهمی که چندین بار چاقو خورد شناخته شده است اما طبق گزارشها این متهم هیچ مراقبت پزشکی دریافت نکرد و در عوض به مدت ۲۵ روز در سلول خود حبس شد.
در ژانویه و فوریهی ۲۰۱۹، بیش از ۱٬۶۰۰ زندانی به مدت یک هفته، در جریان موج سرمای آمریکای شمالی، با گرمایش و برق بسیار کم یا بدون آن نگهداری شدند. شمار زیادی از زندانیان از مشکلات جسمی خبر دادند و برای درخواست کمک به پنجرهها میکوبیدند.
«متروپولیتن بروکلین»؛ بازداشتگاه مادورو
سپس تابلو برق معیوب تعمیر شد، اما روز بعد دچار آتشسوزی شد. برق در شامگاه ۳ فوریه وصل شد. زندانیان، خانوادهها و وکلا گفتهاند زندانیانی که در اعتراضهای بدون خشونت و اعتصاب غذا علیه این شرایط سخت شرکت داشتند، با تلافیهای شدید از سوی کارکنان زندان مواجه شدند؛ از جمله اسپری فلفل، حبس انفرادی و قطع آب توالتها.
بنا بر گزارشی از نشریهی «اینترسپت»: «در هر سه واحدی که مردان بهطور جمعی از خوردن غذا خودداری کردند، کارکنان زندان طبق روایتهایی که به وکلا منتقل شده، شیرهای توالت همهی سلولها را بستند. مردان که در وضعیت قرنطینه در سلولها محبوس بودند و از نور محروم شده بودند، حالا خود را میدیدند که روی تختهایشان میلرزند، در حالی که سرشان تنها چند سانتیمتر با کاسههای توالتی که نزدیک به سرریز شدن از فضولات متعفن بود، فاصله داشت.»