به گزارش همشهریآنلاین، نبرد در فولادشهر، برای آبیهای پایتخت قرار بود سکوی پرتاب به قله باشد اما درنهایت به بنبستی سرد و بیروح خوردند. استقلال ساپینتو که نیمفصل اول را با پیروزی حماسی مقابل سپاهان به پایان رسانده بود، چنان شوری در دل هواداران انداخته بود که همه انتظار داشتند نیمفصل دوم، فصل دروی امتیازات باشد اما واقعیت فوتبال، بیرحمتر از پیشبینیها از آب درآمده است. آبیها که در هفته نخست مقابل تراکتور با دیواری سرسخت روبهرو شده بودند، به اصفهان رفتند تا در تقابل با ذوبآهن قاسم حدادیفر، صدر را از پرسپولیس پس بگیرند. بازی که شروع شد، استقلال تیم برتر میدان بود؛ آنها توپ و میدان را در اختیار داشتند و موجهای حملهشان یکی پس از دیگری به سمت دروازه میزبان روانه میشد. اما انگار جادویی در دستان داود نوشیصوفیانی نهفته بود. سنگربان ذوبآهن روز گذشته به یک سد نفوذناپذیر تبدیل شده بود و با سوپرسیوهای خود، مهاجمان استقلال را به مرز جنون رساند.
در این میان، خلأ مهرههای کلیدی بیش از هر زمان دیگری در تاکتیکهای ساپینتو توی ذوق میزد. غیبت آسانی در ترکیب، ضرباهنگ حملات استقلال را کند کرده بود. اگرچه ساپینتو در نیمه دوم منیر را به زمین فرستاد تا شاید گره بازی را باز کند، سایه سنگین غیبت آسانی همچنان روی سر تیم سنگینی میکرد. استقلال که در ۲هفته ابتدایی نیمفصل اول ۴امتیاز دشت کرده بود، حالا در تضادی آشکار، از ۲بازی اول نیمفصل دوم تنها ۲امتیاز گرفته تا ۴امتیاز حیاتی را در کورس قهرمانی جا بگذارد. سوت پایان بازی که به صدا درآمد، اسکوربورد ورزشگاه همان نتیجه تکراری و تلخ هفته قبل را نمایش میداد؛ صفر – صفر.
استقلال نهتنها گلی نزد، بلکه فرصت طلایی صدرنشینی را هم تقدیم رقیب دیرینه کرد. ساپینتو در حالی زمین را ترک کرد که حسرت صدرنشینی و جای خالی ستارههای خارجیاش، بیش از هر زمان دیگری در چهرهاش نمایان بود. حالا امیدهای آبی، جای خود را به بیم و نگرانی دادهاند؛ چراکه در فوتبال، فرصتهایی که بهراحتی از دست بروند، ممکن است هرگز دوباره تکرار نشوند.