رشیدی کوچی: معترض دیروز، وقتی اعتراضش شنیده نمیشود، تبدیل به آشوبگر میشود
نماینده پیشین مجلس گفت: بعد از جنگ ۱۲روزه، وقتی شرایط ثابت و پایدار شد، یکسری آدم دوباره آمدند و مقوله حجاب را به تریبونهای نماز جمعه آوردند؛ انگار تنها مشکل این مملکت حل شده و فقط مشکل حجاب باقی مانده بود.
در حالی که کشور به لحاظ مسائل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی در بحران قرار گرفته است، برخی از افراد و جناحهای خاص در کشور که به تندروها شهرت دارند، این التهابات و شکاف میان دولت و ملت را بیشتر میکنند. تندروهایی که بخش زیادی از آنان در مجلس ساکن شدند و برخی دیگر هم با حضور در رسانههایشان به آتش خشم مردم میدمند.
به گزارش خبرآنلاین، در همین راستا، جلال رشیدی کوچی، نماینده مرودشت در مجلس یازدهم گفت: «افرادی که در حاکمیت حضور دارند، با تفکرات تندرو، که مشکلات، واقعیتها و مطالبات بهحق مردم را نمیشنوند، نمیفهمند و متوجه نیستند و با بیان، عمل و رفتارشان کاری میکنند که معترض دیروز، وقتی اعتراضش شنیده نمیشود، تبدیل به آشوبگر امروز میشود. این مسئله به نظر من خیلی حائز اهمیت است.»
وی با اشاره به تاکیدات سیاسیون بر انجام اصلاحات بعد از جنگ ۱۲ روزه ادامه داد: «آقایان فقط لب و دهان بودند؛ یعنی فقط آمدند از مردم تمجید کردند و گفتند باید یکسری کارها انجام شود، اما در عمل ما شاهد هیچ اتفاقی نبودیم و حتی اوضاع معیشتی و اقتصادی بدتر هم شد. صهیونیستها و دشمنان این ملت هم واقعاً از این فرصت نهایت بهره را بردند تا این نقطه قوت را تبدیل به نقطه ضعف و آسیب کنند.»
در ادامه مشروح گفتوگوی جلال رشیدی کوچی، نماینده مرودشت در مجلس یازدهم را بخوانید؛
اخیراً شاهد حوادثی در کشور بودیم که ناشی از نارضایتی جامعه بود؛ چقدر تندروها در ایجاد این نارضایتی نقش داشتند و انسجام ملیای را که پس از جنگ ۱۲ روزه شکل گرفته بود را، از بین بردند؟
بعد از حمله اسرائیل و آمریکا به ایران، همه متفقالقول روی این نکته تأکید داشتند – و نکته درستی هم بود – که عامل شکست دشمن، اتحاد ملت حول کشور و حول ایران بود. همه به این جمعبندی رسیده و روی آن تأکید میکردند و از اتحاد مردم بهعنوان یک اتحاد مقدس یاد شد. دقیقاً هم خیلی از آن زمان نگذشته بود که مسئولین در مصاحبهها بهصورت مکرر و بسیار زیاد گفتند این نقطه قوتی بود که در آن جنگ ۱۲روزه شکل گرفت و خود مسئولین هم روی این نقطه قوت خیلی تأکید میکردند.
اما دیدیم که مثل همیشه، آقایان فقط لب و دهان بودند؛ یعنی فقط آمدند از مردم تمجید کردند و گفتند باید یکسری کارها انجام شود، اما در عمل ما شاهد هیچ اتفاقی نبودیم و حتی اوضاع معیشتی و اقتصادی بدتر هم شد. صهیونیستها و دشمنان این ملت هم واقعاً از این فرصت نهایت بهره را بردند تا این نقطه قوت را تبدیل به نقطه ضعف و آسیب کنند.
البته من باید این را تأکید کنم که علیرغم تمام نامهربانی که به این مردم شده است، باز هم مردم برای حفظ کشورشان همراهی کردند. وقتی از مردم صحبت میکنیم، منظور اکثریت مردم است، نه یک اقلیت. اکثریت مردم، علیرغم اینکه اعتراض داشتند و اعتراضشان هم کاملاً درست و بهجا بود، اما برای حفظ این مملکت، برای کمتر ریخته شدن خون مردم این کشور وعدم تجزیه این کشور، باز هم علیرغم تمام ظلمهایی که به آنها شده بود، همراهی کردند و کمک دادند.
اما نقش تندروها چیست؟
من میخواهم به این نکته برسم که بعد از جنگ ۱۲روزه، انتظار بهجا و بهحقی بود که حاکمیت، بهخاطر این اتحاد مقدسی که مردم ایجاد کردهاند، حداقل یکسری اقداماتی انجام دهد تا به مردم ثابت کند که در عمل دارد از مردم قدردانی میکند، نه فقط در بیان.
اما ما شاهد بودیم که هیچکدام از این اقدامات انجام نشد. یعنی شما حتی یک قدم ساده هم ندیدید؛ یک قدم ساده که میتوانست مثلاً رفع فیلترینگ یا کنترل قیمت دلار باشد، یا انجام یکسری اقدامات که مطالبه مردم است، مثل اصلاحات ساختاری. حتی در بحث بودجهریزی – که من این را در یکی از مصاحبههایم هم گفتم – میشد برخلاف گذشته، یکسری بودجههایی که به نهادها و ارگانهایی داده میشود که هیچ کارایی ندارند را حذف کرد و این بودجه را در اختیار مردم یا جاهایی که مورد نیاز است قرار داد. میشد آن را به حقوق نیروهای مسلح، به حقوق فرهنگیان و معلمان و به حقوق بازنشستگان اضافه کرد و این اتفاق بهراحتی میافتاد.
من یک بار حسابوکتاب کردم؛ اگر در همین بودجه امسال، اگر بودجه این نهادهای بیمصرف حذف میشد، پولی که دست دولت میآمد میتوانست نزدیک به ۱۰۰ درصد حقوق فرهنگیان را اضافه کند، نزدیک به ۱۲۰ درصد حقوق نیروهای نظامی و انتظامی را اضافه کند، نزدیک به ۸۰ درصد حقوق کارکنان و نزدیک به ۱۵۰ درصد حقوق کارکنان وزارت کشور را اضافه کند. تازه اینها به کنار؛ میتوانست ماشین وارد کند، تسهیلات بدهد و بهعنوان کمک معیشتی به مردم کمک کند. همه اینها انجامشدنی بود و هست و هیچ چیز عجیبوغریبی هم نیست.
اما دیدیم که هیچ اتفاقی نیفتاد. دلیل اصلی هم این بود که بعد از جنگ ۱۲روزه، وقتی شرایط ثابت و پایدار شد، یکسری آدم دوباره آمدند و مقوله حجاب را به تریبونهای نماز جمعه آوردند؛ انگار تنها مشکل این مملکت حل شده و فقط مشکل حجاب باقی مانده بود. شما سخنرانیهای ائمه جمعه در کشور را بعد از جنگ ۱۲روزه نگاه کنید؛ انگار تنها مسئلهای که در این مملکت وجود داشت، مسئله حجاب بود. هرچقدر هم ما داد زدیم و گفتیم آقا مسئله مردم اینها نیست، متأسفانه توجهی نشد.
حتی در بحث فیلترینگ، من واقعاً انتظار داشتم اتفاقی بیفتد، اما هیچ تغییری ایجاد نشد. دوباره فضا برگشت به همان فضای قبل از جنگ و آن اتحادی که از آن بهعنوان اتحاد مقدس یاد میشد، به فراموشی سپرده شد. دلیلش هم این بود که در مجلس هیچ اتفاقی نیفتاد و در دولت هم عملاً هیچ اتفاقی نیفتاد. اینها باعث شد دوباره همه چیز به همان حالت قبل برگردد و نارضایتی افزایش پیدا کند.
الان هم به نظر من هنوز فرصتی باقی مانده که این اتفاقات رقم بخورد و شاید مردم تا حدودی راضی شوند. امیدوارم این اتفاقات رقم بخورد، ولی تجربه ثابت کرده که متأسفانه چیزی قرار نیست تغییر کند. همینها هستند؛ همین افرادی که در حاکمیت حضور دارند، با تفکرات تندرو، که مشکلات، واقعیتها و مطالبات بهحق مردم را نمیشنوند، نمیفهمند و متوجه نیستند و با بیان، عمل و رفتارشان کاری میکنند که معترض دیروز، وقتی اعتراضش شنیده نمیشود، تبدیل به آشوبگر امروز میشود. این مسئله به نظر من خیلی حائز اهمیت است.
با توجه به اینکه بارها رهبری به این تندروها تذکر دادهاند، حتی اخیراً هم تذکر دادهاند و گفتهاند چه آنهایی که در مجلس هستند و چه بیرون از مجلس، اما ما همچنان شاهد هستیم که این تندروها به بیان رهبری توجه نمیکنند. علتش چیست و چرا ترمز این تندروها کشیده نمیشود؟ یعنی چه نهادی باید با آنها مقابله کند که هنوز این کار را نکرده است؟
ببینید، اینکه اینها مرغشان یک پا دارد، هیچ شکی نیست. یکی از اینها در یک مصاحبه گفت که من ضبطصوت رهبری نیستم که هرچه ایشان میگویند تکرار کنم و برداشت و فهم خودم را میگویم. بارها هم متأسفانه دیدهایم که اینها تفسیر به رأی کردند. یکی از همین نمایندگان تندرو مجلس صحبتهایی کرده و گفته که ما خدمت رهبری بودیم و درباره مسئله حجاب پرسیدم و ایشان چنین گفتند، در حالی که بعداً مشخص شد دروغ گفته و حتی خود رهبری درباره این موضوع موضعگیری کردند. همیشه همینطور بوده و این سؤال وجود دارد که چرا ارادهای برای برخورد با آنها نیست. ایکاش این اراده به وجود بیاید.
آیا تندروها حاشیه امن دارند؟
قطعا دارند که اگر نداشتند این اقدامات را انجام نمیدادند.
این حاشیه امنشان کجاست؟
اینها در ارگانهای مختلف نفوذ دارند و خودشان را حامی اصلی و تنها نگهدارنده انقلاب میدانند. نمیدانم باید درباره این جماعت چه گفت که چندین بار کشور را به لبه پرتگاه بردند. من احساس میکنم آقای رئیسجمهور باید شفافتر در برابر اینها بایستد. ببینید، چند مسئله ساده که من در بحث بودجه مطرح کردم، بهراحتی قابلیت عملیاتی شدن داشت. حداقلش این بود که رئیسجمهور میتوانست بودجه اینها را حذف کند. چه لزومی دارد وقتی مردم خودمان در فشار هستند – حتی نمیگویم مردم، بالاخره آنها هم از مردم خود ما هستند – ارگان یا مؤسسه درست کنیم و به طلبههای خارجی پول بدهیم، در حالی که طلبه داخلی هم وجود دارد؟ مثال میزنم، اما مسئله جدی است.
اینها مواردی است که به نظر من باید یک فکر اساسی برایشان بشود. خیلیها میدانند تفکر این جماعت چیست، اما نمیدانم چرا نمیتوانند در برابرشان بایستند و مقاومت کنند.