به گزارش آفتاب نیوز،
زارعی در فضایی که با تنش، راز، روابط پیچیده و موقعیتهای دشوار انسانی شکل گرفته، تلاش میکند شخصیتی چندلایه و باورپذیر ارائه دهد؛ شخصیتی که احساساتش همیشه به شکل مستقیم بیان نمیشوند. در چنین نقشی، کنترل بازی اهمیت زیادی دارد. زارعی به جای آنکه برای تأثیرگذاری به اغراق روی بیاورد، از مکث، نگاه، تغییر لحن و زبان بدن استفاده میکند. همین انتخاب باعث میشود مخاطب احساس کند بخشی از جهان درونی شخصیت را خودش کشف میکند. بازی او در «کوری» در مجموع ترکیبی از تجربه، ظرافت و شناخت درست از موقعیت دراماتیک است.
۱. یکی از مهمترین ویژگیهای بازی مریلا زارعی در «کوری»، اجرای زیرپوستی احساسات است. او برای نشان دادن خشم، اندوه یا اضطراب، همیشه به واکنشهای بزرگ متوسل نمیشود. گاهییک نگاه، مکثی کوتاه یا تغییر جزئی در حالت صورت، اطلاعات بیشتری از وضعیت روحی شخصیت در اختیار مخاطب میگذارد. این شیوه بهخصوص در یک درام جنایی مؤثر است؛ زیرا فضای چنین داستانی بر ناگفتهها و اطلاعات پنهان بنا میشود. بازی زارعی نیز با همین منطق پیش میرود. او همه چیز را یکباره آشکار نمیکند و اجازه میدهد احساسات شخصیت بهتدریج خودشان را نشان دهند. در نتیجه، مخاطب تنها شاهد یک بازیگر نیست؛ بلکه احساس میکند با شخصیتی روبهروست که زندگی و گذشتهای پشت رفتارهایش دارد.
۲. بخش قابل توجهی از بازی زارعی در «کوری» به زبان بدن وابسته است. او از نحوه نگاه کردن، سکوت، تغییر حالت چهره و حرکات محدود بدن برای انتقال احساس استفاده میکند. این جزئیات شاید در نگاه اول چندان به چشم نیایند، اما در کنار یکدیگر شخصیت را شکل میدهند. یک مکث پیش از پاسخ یا تغییر نگاه هنگام شنیدن یک جمله میتواند نشان دهد که شخصیت چیزی را پنهان میکند، از چیزی آسیبدیده یا در حال تصمیمگیری است. مزیت چنین بازیای این است که شخصیت را طبیعیتر میکند. زارعی مجبور نیست با واکنشهای بزرگ، مخاطب را متوجه احساسات کاراکتر کند. او به تماشاگر اعتماد میکند و اجازه میدهد نشانههای کوچک را کنار هم بگذارد.
۳. موفقیتیک بازی زمانی بیشتر به چشم میآید که بازیگر بتواند شخصیت را از کلیشه فاصله دهد. زارعی در «کوری» تلاش میکند کاراکتر خود را به یک ویژگی مشخص محدود نکند. در اجرای او، قدرت میتواند در کنار آسیبپذیری قرار بگیرد؛ خشم میتواند با تردید همراه شود و تصمیمگیری منطقی ممکن است تحت تأثیر احساسات قرار بگیرد. همین تضادهاست که شخصیت را انسانیتر میکند. مخاطب الزاماً قرار نیست همیشه با تصمیمهای کاراکتر موافق باشد، اما میتواند منطق احساسی او را درک کند. این نکته مهمی در شخصیتپردازی است. بازیگر به جای اینکه به مخاطب بگوید «این شخصیت چگونه انسانی است»، مجموعهای از رفتارها را ارائه میدهد تا تماشاگر خودش به این نتیجه برسد.
۴. فضای پرتنش «کوری» موقعیتهای زیادی برای نمایش خشم و بحران ایجاد میکند. در چنین شرایطی، بازیگر ممکن است بهراحتی به سمت بازیهای پرحجم و پرهیجان برود. اما یکی از امتیازهای زارعی، کنترل شدت واکنشهاست. او همیشه خشم را با فریاد نشان نمیدهد و برای نمایش اندوه نیز الزاماً به گریه متوسل نمیشود. گاهی احساس در چهره باقی میماند و همین سرکوبشدن، تنش بیشتری ایجاد میکند. یکی از تحلیلهای منتشرشده درباره بازی او نیز به صحنه رویارویی شخصیت با پدر همسر سابقش توجه کرده و تغییر وضعیتهای روحی او را در این مواجهه برجسته دانسته است. این کنترل، حاصل تجربه بازیگری است؛ اینکه بازیگر بداند چه زمانی باید احساس را آشکار کند و چه زمانی پنهان نگه دارد.
۵. هیچ شخصیتی مستقل از روابطش معنا پیدا نمیکند. یکی از نقاط قوت بازی زارعی در «کوری» نیز همین است که رفتار شخصیت او در برابر آدمهای مختلف یکسان نیست. او در برابر یک شخصیت ممکن است محتاط باشد، در برابر دیگری عاطفیتر رفتار کند و در موقعیتی دیگر چهرهای محکم و جدی از خود نشان دهد. این تغییرات، شخصیت را زندهتر میکنند. بازیگر در اینجا فقط دیالوگهای خودش را اجرا نمیکند؛ بلکه به رابطه، موقعیت و واکنش طرف مقابل نیز پاسخ میدهد. همین موضوع باعث میشود روابط میان شخصیتها باورپذیرتر شود. در واقع، بخشی از شخصیت زارعی را میتوان از نحوه مواجهه او با دیگران شناخت. این همان نقطهای است که بازی فردی به بازی گروهی و دراماتیک تبدیل میشود.
۶. مریلا زارعی بازیگری باسابقه است و طبیعی است که بخشی از تجربه سالهای فعالیتش در اجرای او دیده شود. اما نکته مهم این است که این تجربه در «کوری» به تکرار نقشهای قبلی منجر نمیشود. او تلاش میکند ویژگیهای آشنای بازیگری خود را در خدمت شخصیت قرار دهد، نه اینکه شخصیت را به نسخهای دیگر از خودش تبدیل کند. کنترل، تسلط بر احساسات و توجه به جزئیات رفتاری، همگی حاصل تجربهای هستند که به ساخت کاراکتر کمک میکنند. به همین دلیل، میتوان گفت یکی از امتیازهای حضور زارعی در «کوری»، تعادل میان «ستاره بودن» و «شخصیت بودن» است. او میتواند حضور خود را به رخ بکشد، اما ترجیح میدهد شخصیت را برجسته کند.
۷. بازی مریلا زارعی در «کوری» را میتوان اجرایی متکی بر ظرافت، کنترل و جزئیات دانست. او به جای آنکه شخصیت را با واکنشهای پررنگ و بیرونی تعریف کند، اجازه میدهد کاراکتر از طریق نگاه، سکوت، زبان بدن و رفتارهای کوچک شناخته شود. این رویکرد باعث شده نقش او از یک حضور صرفاً روایی فراتر برود و به یکی از عناصر قابل توجه در فضای دراماتیک سریال تبدیل شود. مهمتر از همه اینکه زارعی نشان میدهد بازیگری همیشه به معنای انجام دادن کارهای بیشتر نیست؛ گاهی کمتر بازی کردن و دقیقتر بازی کردن، تأثیر بسیار بیشتری دارد.
